Mindfulness Turned Into a Capitalist Lie: How Fake Enlightenment Keeps the Status Quo



Mindfulness has become a buzz word. Most did not know what it actually meant until they were introduced to it by their employers.

Say what?

Yes, you have heard it: their employers.

Now that sounds insane to say the list. How could the top capitalists constantly worshiping the god of profits at all costs really be interested in the spiritual well being of their employees?

What is really behind the sudden interest of the commonly materialistic corporate world to this pseudo-Buddhist race to enlightenment?

This article reveals the devious deception behind it and it ain’t pretty…

Spread these word of warning…Share them with everyone you know.


I stumbled across mindfulness, the meditation practice now favored by titans of tech, sensitive C-suiters, new media gurus and celebrities, without even really knowing it.

A couple of years ago, I was deeply mired in an insane schedule that involved almost everything (compulsive list-making at 4am, vacations mostly spent working, lots of being “on”) except for one desperately missed item (sleep; pretty much just sleep). A friend suggested I download Headspace, a meditation app he swore would calm the thoughts buzzing incessantly in my head, relax my anxious energy and help me be more present. I took his advice, noting the app’s first 10 trial sessions — to be done at the same time over 10 consecutive days — were free. When I found the time to do it, it was, at best, incredibly relaxing; at worst, it barely made a dent in my frazzled synapses. When I didn’t find the time (because again, schedule), the effort to somehow make time became its own source of stress. In the end, I got an equally hectic yet far more satisfying career, took up running and forgot Headspace existed.

That is, until the term “mindfulness” reached a tipping point of near ubiquity. As it turned out, what I’d regarded as just a digitized form of guided meditation was actually a “mindfulness technique,” part of a bigger, buzzy, Buddhism-derived movement toward some version of corporate enlightenment. As long ago as 2012, Forbes reported that Google, Apple, Deutsche Bank and several other corporate behemoths already had mindfulness programs in place for employees. Phil Jackson, the basketball coach with a record-setting 11 NBA titles, tacitly praised mindfulness for his wins, telling Oprah he’d incorporated the technique into player practice regiments. Arianna Huffington, empress of media, not only sings the praises of mindfulness in speeches around the country, but she and Morning Joe  co-host Mika Brzezinski just hosted an entire conference dedicated to it this past April. And perhaps least surprising of all, Gwyneth Paltrow is a proselytizing adherent, giving mindfulness in general, and Headspace in particular, a shout-out on her lifestyles-of-the-rich-and-beautiful website, Goop.

You can tell a lot about trendy new concepts by who embraces them, and why. In the case of mindfulness, business leaders cite a number of reasons why they’ve adopted the concept so wholeheartedly. Studies have found that mindfulness meditation reduces stress, thereby making it a safeguard against employee burnout. Research finds that mindfulness bolsters memory retention and reading comprehension, which means employees can be more accurate in processing information. One Dutch study found that mindfulness makes practitioners more creative, helping ensure workers remain a fount of ideas. And some schools for children as young as first grade have begun teaching mindfulness meditation, based on studies that suggest it helps maintain focus, a resource in constant threat of short supply for those multitasking their way through so many mundane, workaday obligations.

The idea is that mindfulness helps cleanse cerebral clutter and hush neural distractions so we can redirect that brain power into being our most in-the-moment selves.

But really, we already knew this. Long before mindfulness became the path toward corporate good vibes — back when Westerners were getting into what was then simply called Zen meditation — millions were already offering unsolicited testaments to the restorative powers of the technique. (To modify an old joke about vegans, Q: How do you know someone’s into meditation? A: Oh, don’t worry, they’ll tell you.) The pesky problem with meditation, now dubbed “mindfulness,” was its connection with Buddhism. Jon Kabat-Zinn, widely credited with introducing the concept of mindfulness to America in the 1970s, reportedly recognized the spread of the concept might be helped by loosening its religious ties. As a New York Times article on the practice explains, Kabat-Zinn redefined the technique, giving it a secular makeover and describing it as “[t]he awareness that arises through paying attention on purpose in the present moment, and non-judgmentally.” Without all that dogma attached, the opportunities for use were suddenly endless.


And there’s nothing business loves better than a good opportunity. Silicon Valley, which sits in the shadow of San Francisco and its counter cultural influence, was first to recognize the benefits of mindfulness. In a New Yorker piece that explores the history of the phenomenon, Lizzie Widdicombe cites Steve Jobs — who traveled India as a teen and was an avid practitioner of meditation — as the first tech industry icon to weave mindfulness with business practices. His heir apparent in this arena is Chade-Meng Tan, whose title at Google is, no kidding, Jolly Good Fellow, or alternately, the slightly more formal Head of Personal Growth. Originally hired in 1999 as an engineer, in 2007 Tan headed up the company’s first “Search Inside Yourself” course, a two-day mindfulness-focused program. Since then, the corporate adopters of mindfulness, which also include Procter & Gamble, General Mills and Aetna, have grown to include companies in every area of business, stretching far beyond tech to banking, law, advertising, and even the United States military. (Although, it should be noted, deep meditation may actually be damaging for some PTSD sufferers, exacerbating the condition.)

Strip away all the fuzzy wuzzy, and one glaring fact stands out about mindfulness’s proliferation across the corporate world: At the end of the day, the name of the game is increased productivity. In other words, the practice has become a capitalist tool for squeezing even more work out of an already overworked workforce. Buddhism’s anti-materialist ethos seems in direct odds with this application of one of its key practices, even if it has been divorced from its Zen roots. In an article about “McMindfulness,” the pejorative term indicting the commodified, secularized, corporatized version of the meditative practice, David Loy states “[m]indfulness training has wide appeal because it has become a trendy method for subduing employee unrest, promoting a tacit acceptance of the status quo, and as an instrumental tool for keeping attention focused on institutional goals.”


A 2013 piece from the Economist titled “The Mindfulness Business” compares mindfulness to the culture of self-help, previously held as the cure-all for a business culture looking to maximize worker usefulness. The piece points out that this recontextualized version of meditation seems, cynically, to miss the point of the practice’s original intent:

“Gurus talk about ‘the competitive advantage of meditation.’ Pupils come to see it as a way to get ahead in life. And the point of the whole exercise is lost. What has parading around in pricey Lululemon outfits got to do with the Buddhist ethic of non-attachment to material goods? And what has staring at a computer-generated dot got to do with the ancient art of meditation? Western capitalism seems to be doing rather more to change eastern religion than eastern religion is doing to change Western capitalism.”

It’s a valid point that drives home the schism between the roots of the practice and the warped interpretation of it.

For now, there seems no end to the spread of mindfulness — which isn’t such a bad idea. The notion of self-care in an era of constant digital distractions, as well as midnight and weekend work email exchanges, is a welcome one. But what of the halfhearted appropriation of a noble, anti-capitalist practice to thicken the bottom line? As Loy notes in his Huffington Post piece, American Buddhist monk Bhikkhu Bodhi warns that “absent a sharp social critique, Buddhist practices could easily be used to justify and stabilize the status quo, becoming a reinforcement of consumer capitalism.” That’s a pretty good summation of what’s already happening. Until corporate America discovers its next trendy panacea, the practice will continue to spread, its miraculous effects touted — and often overstated— as a booster of profits and more. It’s a bit like oms for making better worker drones; or rather, Zen done the American way.

By Kali Holloway

Via: meditationdiary.com

Featured picture: Steve Jobs, Satya Nadalla (Credit: AP/Paul Sakuma/Brendan McDermid/rnl,Kaveryn Kiryl via Shutterstock/Salon)

Street Art: Creative Commons

  • Damian Płaza

    According to Paracelsus ‘The dose makes the poison’, I’d change it to ‘The intention makes the poison’ in terms of article’s subject. Great article, thank you 🙂

  • Guy Verhofstadt: “Samen sterk, of samen ten onder!”


    === Critici moesten toegeven dat het onuitvoerbaar was ?!?!? ===


    Sabih Can Kanadoglu, Eerste Secretaris van de Turkse Ambassade in Den Haag: “Gelet op het complexe en grensoverstijgende karakter van de migratie/asielzoekers-crisis, zijn internationale samenwerking en solidariteit absoluut noodzakelijk voor het vinden van een oplossing. Alle landen zouden hun krachten moeten bundelen teneinde de problemen veroorzaakt door de migratie-/asielzoekerscrisis op te lossen en te voorkomen.”


    Tijdens de jaarlijkse conferentie over fundamentele rechten in Brussel is het systeem ‘Leven en Laten Leven’ niet ter sprake gekomen!?!??


    TimmerendeFrans wist wel te vertellen dat ‘het antisemitisme weer de kop opsteekt’ en dat ‘Islamofobie een recenter verschijnsel is’. Uiteraard wil de Europese Commissie de strijd tegen het psychosegeloof opvoeren. Vicevoorzitter Frans Timmermans gaat hiervoor twee IntuïtieTrainers binnen het dagelijks bestuur van de Europese Unie aanstellen. IntuïtieTrainers beheersen de ‘Logica van de 1’ en weten hoe ze ‘discriminatie op grond van religie kunnen bestrijden’.

    TimmerendeFrans: “Iedereen moet het gevoel krijgen welkom te zijn in Europa en daar een veilig bestaan op te kunnen bouwen”.

    Dus geeft netwerk WitteGejT toestemming voor Russische luchtaanvallen in Syrië, om zo tot een “verdere escalatie van het wereldwijde ParadigmaConflict” te komen.


    Netwerk @GuusjA is van mening dat het systeem ‘Leven en Laten Leven’ een duurzame oplossing is met betrekking tot de huidige wereldwijde chaos. De veroorzakende factor is dat de MACHT weigert dat (rechts)personen gaan waarheiddelen zonder vergunning, diploma of verzekering.

  • Today European Commissioner Jonathan Hill presented his long awaited action plan for the creation of a Europe-wide Capital Markets Union in Brussels. A key plank of this Union is the attempt to resuscitate the market for securitized mortgage loans, which, due to its role in igniting the financial crisis, has been moribund since the outbreak of the crisis. The aim of the Commission is to create a new market for safe securitizations based on simple, transparent and standardized products.


    Carl0 heeft de opdracht gekregen om de woorden van Paul Scheffer te gebruiken om de 3e SpinozaGolf te beschrijven. Paul Scheffer is zo iemand die na de uitleg over de werking van het systeem ‘Liegen om te Leven’ ineens een verlegenheid voelt om de zogenaamde vluchtelingencrisis te bespreken. De hoogleraar Europese Studies in Tilburg en publicist kreeg landelijke bekendheid toen hij in 2000 het debat over de multiculturele samenleving aanslingerde met zijn essay ‘Het multiculturele drama’. Carl0 hanteert de ideologie van ‘iedereen is van de wereld en de wereld is NIET van mij’ en vond het grappig toen bondskanselier Angela Merkel (in opdracht van Juncker?!) zei: “laat de vluchtelingen maar komen, wij kunnen het aan”.

    Carl0 dacht meteen: ‘een briljante zet in deze fase van de 3e SpinozaGolf’. Dat Paul Scheffer de motieven van Merkel in twijfel trekt, heeft te maken dat hij niet weet dat Merkel de huidige wereldorde wil inruilen voor het systeem ‘Leven en Laten Leven’. Het Duitse dictatoriale gedrag in de Griekenland-crisis was noodzakelijk, omdat de eurozone niet als eerste MuntUnie de SCHULD=H00P-ideologie wilde inruilen voor het GELD=ZUURSTOF-paradigma.

    VNO-NCW en MKB-Nederland staan positief ten opzichte van de plannen van de Europese Commissie voor één Europese kapitaalmarktunie. Dit kan het Europese bedrijfsleven minder afhankelijk maken van financiering door banken.


    Dat kan op termijn niet alleen een impuls geven aan de kredietverlening van het bedrijfsleven, maar ook de implementatie van het DAB-systeem vergemakkelijken. Verder is het positief dat de Europese Commissie het aantrekkelijker voor institutionele beleggers, zoals verzekeraars en pensioenfondsen, wil maken om te investeren in een cultuur van waarheiddelen.

    In het DAB-systeem wordt het ongelijkwaardig waarheiddelen tussen (rechts)personen gevolgd door de tegengestelde ‘schuld’stromen.

    Carl0: “De allergrootste CAHNGE is de ‘stille revolutie’ dat ‘geld’ geen waardepapier meer is, maar op zijn hoogst ‘een ruilmiddel’. Doordat politici niet inzetten op een monetair gefinancierde onvwoorwaardelijk @basisinkomen kunnen publicisten zoals een Paul Scheffer nog te krant halen met teksten zoals ‘We moeten een evenwicht vinden’, zonder te spreken over ‘hoe’.

    Paul Scheffer: “Als we dat niet doen, krijg je een domino-effect van landen die hun grenzen gaan sluiten. En zelfs steden. Malmö en Rotterdam hebben ooit al eens een moratorium afgekondigd op laaggeschoolde migratie. Kortom: als je geen veiligheid biedt, wordt de grens steeds krapper getrokken. Dan krijg je duizend kleine vestingen. En een Europa dat de veiligheid serieus neemt, heeft een gezamenlijk asiel- en migratiebeleid.”

    Carl0: “Waarom definieren we niet ieder mens als ‘een gelukzoeker’?! En laten we het aan de ‘1’ om te bepalen hoelang een gelukzoeker in de evoluerende werkelijkheid mag participeren. Je hoeft dan helemaal geen ‘realistische inschatting te maken van wat Europa op langere termijn wel of niet aankan’.

    Paul Scheffer: “Kijk eens naar de arbeidsparticipatie van de vluchtelingengemeenschappen die er al zijn: Somaliërs: 26%. Afghanen: 42%. Irakezen 34%. Bij de rest in deze gemeenschappen is sprake van een grote uitkeringsafhankelijkheid. Alleen de Iraniërs doen het redelijk goed: 60% is aan het werk. Waaraan ontlenen we dan het zelfvertrouwen dat deze nieuwkomers allemaal vlekkeloos in de arbeidsmarkt zullen worden opgenomen? Maar ook als je dat onderkent kun je nog zeggen: we stellen ons land open. Dan heb je alleen wel veel sterker de morele opdracht geformuleerd. Omdat je de problemen die op je afkomen erkent.

    Voorbeeld: mijn vrouw werkt in de geestelijke gezondheidszorg. Nu, twintig jaar later, komen alle Bosnische oorlogstrauma’s boven. Een uitgesteld effect dat we ook kennen van de Tweede Wereldoorlog. Dus moeten we rustig kauwen op de vraag: wat betekent de komst van die nieuwkomers uit oorlogsgebieden eigenlijk? Krijgen we er menselijk kapitaal bij, zoals ondernemers nu enthousiast roepen? Nou, we krijgen er voorlopig vooral veel menselijk ongeluk bij.”

    Carl0: “De nieuwkomers uit de oorlogsgebieden kunnen wel eens beter af zijn dat de mensen die nog werkzaam zijn in de cultuur van ‘Liegen om te Leven’. Denk aan de mensen op het Openbaar Ministerie en de bestuurders van Volkswagen.”


    Roland Koopman: “Ga er maar aanstaan. Ruzie met de Amerikaanse justitie, ruzie met Europa, ruzie met de aandeelhouders, een verkoopstaking door dealers en niemand die je meer op je blauwe ogen gelooft.”

    Paul Scheffer: “Ik wil eerst een goed plan zien: zó gaan we het doen met die tienduizenden Syriërs en anderen die nog gaan komen. Ik zou ook graag de vakbonden willen horen die uitblinken in morele verklaringen maar in praktische zin weinig doen. De kerken idem dito. We kunnen deze integratieopdracht niet aan de overheid uitbesteden.”

    Carl0: “In de vorige fase van de 3e SpinozaGolf probeerden de (centrale) banken nog te bepalen welke bedrijven de 3e SpinozaGolf mogen overleven. In de optiek van @SuperWil is het een vorm van corruptie dat de Europese Centrale Bank schuldpapier van Volkswagen opkocht.”

    Roland Koopman: “De ECB koopt in zijn steunprogramma maandelijks voor zo’n 60 miljard euro aan Europees schuldpapier op. Staatsobligaties en schuldpapier van top-ondernemingen. Niet dat Volkswagen dat nodig heeft: geld lenen zal voor het concern in veel gevallen voordeliger zijn dan de eigen reserves aanspreken; een boekhoudkundige luxe.”

    Carl0: “Ofwel het gevolg van psychosegelovige wetgeving”.

    Roland Koopman: “Het valt gewoonweg lastig vast te stellen wat de waarde van het concern op dit moment is. En dat is impliciet een waarschuwing aan de financiële markten. De bijna 43 miljard dollar aan Volkswagenbonds in de index van Bank of America Merryll Lynch stonden al flink onder druk. Amerikaanse investeerders willen nu ruim 4,6 procent rentevergoeding, tegen 2,39 procent een week eerder. In de huidige geldmarkt is dat fors.”

    Carl0: “Het verhaal in hotel GradjA gaat al dat bondskanselier Angela Merkel weet dat wanneer het GELD=ZUURSTOF-paradigma wordt toegepast de zeepbel die Volkswagen heeft opgeblazen ineens is verdwenen. Net zoals bij Vestia.”

    Roland Koopman: “Volkswagen verdient namelijk niet alleen geld met het verkopen van auto’s. 781 miljoen euro, ofwel 14 procent van de nettowinst van het gehele concern komt van Volkswagen Financial Services. Een financieringsmaatschappij waar 114 mijard euro in omgaat, met 12,6 miljoen contracten, die dagelijks afhankelijk is van de geldmarkten. Dat is veel voor een bedrijf met een omzet van 203 miljard euro in 2014. Daar kon Lehman Brothers meer dan tien keer in. De waardering van schuldpapier van Volkswagen ligt nu dichter bij junkstatus dan bij die van een financieel solide onderneming. Een aardige graadmeter voor de inschatting van risico’s is de Credit Default Swap, de CDS. U kent ze vast nog wel van de Griekse crisis. De Credit Default Swap verzekert tegen verliezen door wanbetaling, maar je kunt er ook mee speculeren op een faillissement.”

    Carl0: “Indien het Europees Parlement al had besloten tot de implementatie van het DAB-systeem dan had Roland Koopman geweten ‘of zijn analyse dat volkswagen failliet gaat’ kan kloppen.”

    Roland Koopman: “Er werken bij het concern 590 duizend mensen, van wie 270 duizend in Duitsland. Volkswagen is -volgens onderzoek van EY- de grootste banenmotor van Europa. De automaker alleen was de afgelopen tien jaar goed voor een groei van 31 duizend arbeidsplaatsen. Dat zijn een hoop gezinnen. Als Volkswagen valt staan niet alleen banen op de tocht, maar denk ook even aan de duizenden toeleveranciers, onderdelenmakers, dealers en dienstverleners. En aan die 43 miljard dollar aan Volkswagenbonds in handen van investeerders, banken, verzekeraars en pensioenfondsen.”

    Carl0: “Met de invoering van het DAB-systeem hoeft het Volkswagen-concern helemaal zijn poorten niet te openen voor aanklagers, advocaten en benadeelden. Dit kost namelijk een hoop geld en de gelukzoeker wil alleen een auto, indien hij die met zijn @basisinkomen kan financieren. Hij kan namelijk ook kiezen voor gezinsvorming- en -hereniging.”

    Wethouder Ollongren van Amsterdam: “Eigenlijk is de komst van de vluchtelingen in ons eigen belang. Win-win.”!?!??

    Carl0: “Paul Scheffer weet dat in het systeem ‘Liegen om te Leven’ het de gelukzoeker (dus ook een concern als Volkswagen) gaat om kortetermijnwinst. Dat is namelijk de zuurstof om HET NU te overleven.”

    Paul Scheffer: “Hoe weet je of die vluchtelingen wel de kwalificaties hebben die we in onze economie nodig hebben? Ik heb altijd geleerd: je gaat vluchtelingen niet beoordelen op hun kansrijk zijn op de Nederlandse arbeidsmarkt. Het zijn mensen in nood. We gaan ze dus ook niet vragen of ze democraten of liberalen zijn. Want het feit dat iemand in zijn eigen land altijd is onderdrukt, maakt hem of haar nog niet meteen tot vriend van de vrijheid. Dat hoort óók bij humanitair realisme: de erkenning dat opvang van grote groepen vluchtelingen voor de ontvangende samenleving ook een verlies aan sociale samenhang impliceert. En als we dit begrijpen – ik ben uiteindelijk een hoopvol mens – kan het misschien een win-winsituatie worden. Maar dan heb je het wel over een geschiedenis van tien tot twintig jaar.”

    Carl0: “netwerk @GuusjA denkt dat het sneller kan!”